วันอาทิตย์ที่ 2 กรกฎาคม พ.ศ. 2560

ส่วนหนึ่งจากพระธรรมเทศนาหัวข้อ "จิตสงบจึงพบความสุข"

พระอาจารย์เปลี่ยน ปัญญาปทีโป
วัดอรัญญวิเวก จ.เชียงใหม่

...

นี่แหละเมื่อจิตใจเราไม่สงบเราต้องขวนขวาย
ขวนขวายหาวิธีผูกจิตของเราไว้ให้จิตของเรา
มีที่อยู่มีที่พึ่งพาอาศัย   จิตใจนี้ถ้าไม่มีที่พึ่งพาอาศัย
จะคิดไปเรื่อยๆนะ  คิดไม่อยู่กับตนกับตัว
ถ้าเขามีที่พึ่งอาศัยคือ ข้อธรรมกรรมฐาน
เขาก็จะคิดอยู่กับข้อธรรมกรรมฐาน  ก็จะพักอยู่ที่นั่น
ก็จะเกาะเกี่ยวอยู่ที่นั่น ยึดเหนี่ยวอยู่ที่นั่น
มันอยู่กับข้อธรรมกรรมฐานแล้วมันสงบเป็นระยะหนึ่ง

ถ้ามันสงบจริงๆแล้ว..เราจะตั้งไว้ที่ไหนก็ได้จิตใจนี้
จะคิดอยู่ตรงไหนก็ได้  ให้มันนิ่งอยู่นั่นได้หมดถ้าฝึกได้
ได้หมดทุกที่ในร่างกายส่วนใดก็ได้
หรือเอาออกไปคิดกับสิ่งใดสิ่งหนึ่งอยู่ข้างนอก
คิดให้มันนิ่งอยู่กับสิ่งนั้นก็ได้  วิจารหรือให้มันนิ่งอยู่กับหนังสือก็ได้
จิตใจที่ฝึกได้  เรียกคิด คิดแต่สิ่งที่มันเป็นประโยชน์
สิ่งไหนไม่เป็นประโยชน์ก็จะไม่คิด เพราะมันฉลาด

ตรงนี้แหละการที่ฝึกฝนอบรมจิตใจเพื่อให้จิตใจของเราฉลาด
เพื่อให้เขามีที่พึ่ง มีอาหารที่เขาจะกิน
พวกเราต้องพากันตั้งใจเพราะเป็นสิ่งที่สำคัญที่สุด
ฝึกยากแค่ไหนก็ตาม  คุณงามความดีมันต้องทำยากหน่อย
มันไม่ใช่ของทำง่าย  คือของทำยาก  แต่ทำแล้วมันจะมีคุณค่า
นำพาพวกเราให้มีความสงบสุข ตรงนี้แหละการฝึกฝนอบรมจิตใจ

...ส่วนหนึ่งจากพระธรรมเทศนาหัวข้อ "จิตสงบจึงพบความสุข"


ไม่มีความคิดเห็น:

แสดงความคิดเห็น